Anne Frank

Van Toerisme

Ga naar: navigatie, zoek

Annelies Marie (Anne) Frank (Frankfurt am Main, 12 juni 1929 – Bergen-Belsen, begin maart[1] 1945) was een uit Duitsland afkomstig Joods-meisje dat tijdens de Tweede Wereldoorlog zat ondergedoken in Amsterdam. Zij en haar oudere zus Margot overleden aan uitputting en/of tyfus in het concentratiekamp Bergen-Belsen. Het dagboek dat zij tijdens haar onderduik bijhield is postuum gepubliceerd, vertaald in vele talen en is een bijzonder populair boek geworden

Inhoud

[bewerk] Tip

Heerlijk genieten van de drukte van Amsterdam en van het shoppen. U brengt een bezoek aan het historische Anne Frank Huis en 's avonds dineert u in ons hotel. Bent u geïnteresseerd?! Klikt u dan voor meer informatie op: Anne Frank Huis

[bewerk] Van Duitsland naar Amsterdam

Haar familie verhuisde in 1933 van het Duitse Frankfurt am Main, waar Anne was geboren, naar Amsterdam om aan vervolging door de nazi's te ontkomen. De eerste tijd woonde het gezin Frank in een Amsterdamse nieuwbouwwijk, op het Merwedeplein (achter het Victorieplein). Ze was net 13 jaar oud toen ze in juli 1942 onderdook in het Achterhuis, een kleine ruimte van twee verdiepingen achter het bedrijf van Otto Frank op de Prinsengracht 263. De deur naar het achterhuis zat verstopt achter een boekenkast.

Anne Frank en haar familie verloren hun Duitse nationaliteit door een Duitse naziwet uit 1941, die alle Joden buiten Duitsland hun staatsburgerschap ontnam. De familie werd op dat moment staatloos. Of de Duitse naziwet die de naar het buitenland gevluchte Duitse Joden hun staatsburgerschap ontnam ooit later is ingetrokken is niet bekend.

Ze woonden in het Achterhuis van 6 juli 1942 tot 4 augustus 1944. Er woonden in totaal acht mensen in het huis: Otto en Edith Frank (Annes ouders), Annes oudere zus Margot, Fritz Pfeffer, een Joodse tandarts (in het dagboek Dussel geheten), en de heer en mevrouw Van Pels met hun zoon Peter (in het dagboek Van Daan geheten).

In deze jaren hield Anne een dagboek bij, waarin ze schrijft over haar angst tijdens het onderduiken, haar ontluikende gevoelens voor Peter, de ruzies met haar ouders en haar ambities om schrijver te worden. Ze schreef een aantal schriften vol, en alsof ze zich realiseerde dat het na de oorlog een echt boek kon worden, herschreef ze een groot gedeelte. In tien weken schreef ze 324 vellen vol, maar ze kreeg het niet af.

[bewerk] Wonen in het Achterhuis

Na meer dan twee jaar werden ze verraden, en was hun onderduikadres ontdekt. Ze werden door de Grüne Polizei gearresteerd en via kamp Westerbork naar het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau afgevoerd, en een maand later overgebracht naar Bergen-Belsen. Het dagboek werd gevonden door Miep Gies en Bep Voskuijl (in het dagboek Elly Vossen geheten), twee van de mensen die voor hen zorgden, en werd door hen bewaard. Het is niet bekend wie Anne Frank en haar familie verraden heeft.

Nadat ze waren gearresteerd, werden de acht onderduikers plus Victor Kugler en Johannes Kleiman naar het hoofdkwartier van de Gestapo in Amsterdam-Zuid gereden. Na een tijdje in een kamer met andere gevangenen te hebben gezeten, werden Kugler en Kleiman naar een andere cel gebracht. Het was de laatste keer dat ze hun vrienden zagen, behalve Otto Frank: die heeft de oorlog overleefd.

De volgende dag werden de onderduikers naar de Weteringschansgevangenis in het centrum van Amsterdam gebracht. De onderduikers verbleven twee dagen in deze gevangenis. Op 8 augustus werden ze naar het Centraal Station van Amsterdam gebracht. Zodra de passagiers binnen waren, gingen de deuren op slot. 's Middags kwam de trein op zijn bestemming aan: Kamp Westerbork.

Replica van de strafbarak in Kamp Westerbork waarin Anne Frank verbleefDe onderduikers werden in een strafbarak gezet, omdat ze zich niet vrijwillig hadden gemeld. Hun hoofden werden kaalgeschoren, ze kregen minder eten en moesten harder werken dan de gewone gevangenen. Ergens begin september werd verteld dat de volgende dag zo'n duizend mensen naar het oosten zouden worden gebracht. In de ochtend van 3 september zouden ze vertrekken. Een selectieleider kwam 's avonds naar de strafbarak, waar hij de namen op zijn lijst voorlas. Ook de onderduikers werden genoemd. Ze zouden naar Auschwitz gaan.

Bij aankomst stonden de kapo's op het perron, klaar om de gevangenen uit de wagons te rukken. Otto Frank, Hermann en Peter van Pels en Fritz Pfeffer werden naar het mannenkamp weggevoerd. Edith, Auguste van Pels, Anne en Margot naar Auschwitz-Birkenau. Nadat Anne, Margot en Edith een tijd in het kamp hadden gezeten, kreeg Anne schurft. Ze werd naar de schurftbarak gebracht, waar de zieken de andere gevangenen niet zo gauw zouden besmetten.

[bewerk] Dood

Margot ging vrijwillig naar de schurftbarak, waarna ze besmet werd. Na een selectie door Josef Mengele werd Edith naar de gaskamers gestuurd. Ze ontsnapte daaraan. Edith stierf op 6 januari 1945. Margot en Anne werden naar Bergen-Belsen gebracht. Margot stierf in maart aan tyfus, Anne enkele dagen na haar. Otto was al bevrijd en probeerde tevergeefs zijn dochters te vinden. Drie weken na Annes dood bevrijdden Britse troepen Bergen-Belsen.

[bewerk] Dagboek

Annes dagboek heette Kitty. Ze schreef ik hoop dat ik aan jou alles kan toevertrouwen zoals ik bij niemand heb gekund. In dit dagboek kon zij alles kwijt. Nadat zij verraden werd heeft Miep Gies de dagboekpapieren bewaard. Alleen Annes vader Otto overleefde het concentratiekamp; Miep gaf het dagboek aan hem. Hij redigeerde het en publiceerde het in 1947 onder de titel Het Achterhuis. Het is sindsdien een van de meest gelezen boeken ter wereld geworden. Recente uitgaven van het boek vergelijken haar originele tekst met de veranderingen die haar vader heeft gemaakt.

Bergen-BelsenHet enige stukje natuur dat Anne kon zien vanaf de zolderkamer was de top van een kastanjeboom. Anne schreef in haar dagboek veel over de boom en deed dat zo beeldend dat de kastanjeboom zelf ook bekend is. In 1993 werd een reddingsoperatie ter waarde van € 150.000 uitgevoerd om de inmiddels 150 jaar oude boom te redden van een schimmelziekte. Desondanks gaat de boom het niet redden. De boom zal wegens schimmelziekte binnen een onbepaalde tijd worden gekapt. Stadsdeel Amsterdam-Centrum heeft de eigenaar van de boom aan de Keizersgracht hiervoor een vergunning verleend.

In 2004 verscheen het Mooie-zinnenboek. Op aanraden van haar vader schreef Anne (in een kasboek) fragmenten over uit de vele boeken die zij in het Achterhuis las. Het gaat om fragmenten en versjes die haar in het bijzonder troffen. In de meeste gevallen betreft het volwassen literatuur in het Nederlands, Duits en Engels. Het boek bevat facsimilia van Annes originele handschrift met daarnaast de gedrukte tekst. Het manuscript werd al tentoongesteld in het Anne Frankhuis en in het buitenland, maar verscheen niet eerder in druk.

In 1980 stierf Otto Frank op 91-jarige leeftijd. Hij schonk het dagboek aan het NIOD.

Op zaterdag 9 juli 2005 werd op het Merwedeplein een monument onthuld ter nagedachtenis aan Anne Frank. Van 1933 tot 1942 woonde Anne op het Merwedeplein. In het plantsoen waar haar bronzen beeltenis wordt geplaatst, liggen talloze voetstappen van haar.

De dagboeken van Anne Frank worden als echt aangenomen. Dat bevestigt onder andere de Duitse Bundeskriminalamt (BKA) in een onderzoek. Het papier en de inkt die de Joodse onderduikster in haar dagboek gebruikte, stammen uit de oorlogsjaren. In een eerder onderzoek in 1980 merkte de BKA nog op dat er enige balpeninkt was gebruikt die pas in 1951 op de markt kwam. De plotselinge ommedraai van het BKA zal nooit aangetoond worden, mogelijkerwijs gaat het hier om een Zionistische actie om alle twijfels uit de weg te ruimen. Revisionisten verwijzen vaak naar dat onderzoek om de echtheid van de dagboeken te betwisten, aangezien het bekend is dat Otto Frank er veel aan aangepast heeft of zoniet zelf geschreven . Het is de BKA, welke bevestigt inmiddels dat de balpeninkt niet werd aangetroffen in het dagboek zelf, maar op losse blaadjes die door een onderzoekster werden toegevoegd. Maar de waarheid ligt in het midden omtrent de balpeninkt en de handschriften die volgens onderzoekers onmogelijk van een kind hebben kunnen zijn, alhoewel veel handschriften toendertijd als veel netter opgemerkt kunnen worden.



Deze pagina is gebaseerd op het auteursrechtelijk beschermde Wikipedia-artikel Anne frank; het is vrijgegeven onder de GNU Free Documentation License.

Aspecten/acties
Persoonlijke instellingen